Przejdź do głównej zawartości

Byłam w najczarniejszym zakątku mojej duszy...

Byłam tam, jeszcze czasami jestem, a nadal ciągnę wózek zwany życiem...I pomyślisz co to było napad?wypadek?tragedia...nie to ONA depresja. Mówią*, że z depresją to jest jak z alkoholizmem - na całe życie, ale ja tej pani już nie zapraszam. I to nie znaczy, że nie puka ahh codziennie po kilka razy, ale nie tym razem. Ponad dekadę razem, siedziała w moim umyśle i odebrała mi bardzo wiele. Mówią, że to jest choroba duszy jednak moje ciało pokazuje co mi zrobiła. I trochę uogólniłam depresja to wypadkowa tego co mi się przytrafiało i moja reakcja na to. Przybrała różne formy lęk społeczny, syndrom złamanego serca, nerwo bóle, wychudzenie organizmu później zajadanie smutków i ogólne rozwalenie systemu odpornościowego, hormonalnego. Co zabrała mi depresja ? relacje - z większością rodziny, która nie wie (chociaż mam wykształconego psychologa w bliskiej rodzinie), rozwój, cele, pasje i chęci. I w tym wszystkim jest moja mama próbowała przebić się przez mur, który postawiłam. Była przerażona jak ja, ale przez ostatnie lata rozmawiała, słuchała... Deprecha sprawiła, że przynajmniej przez ostatnie 10 lat życie mi się przytrafiało. Ponad 6 lat temu promyk nadziei, wielkie szczęście urodził się mój syn. Nie miałam baby blues czy depresji poporodowej mimo, że byłam ze wszystkim sama, syn dawał mi siłę. Były też oczekiwania i nadzieje wobec ojca mojego dziecka do czasu zderzenia z brutalną rzeczywistością. Tyle się wydarzyło, że mój umysł i organizm mówił mi "nie" wiele razy mimo to brnęłam w to dalej. Bardzo chciałam być kochana, bardzo chciałam mieć szczęśliwą rodzinę, chciałam...dlatego pozwoliłam na wiele, ulepił sobie mnie na swój "użytek". Byłam w miejscu , z którego nie widziałam wyjścia, gdzie się dosłownie dusiłam... Wszystko co pisze jest przykre i kosztuje mnie wiele, gdyż muszę przywołać te emocje zmieniło się to, że wiem już jak nimi pracować i wiem, że da się wyjść z niemocy...Piszę o tym, gdyż wcześniej wydawało mi się, że to ja tylko tak mam,co nie jest prawdą...
NIE JESTEŚ SAM/SAMA...




*tutaj odnoszę się do różnych treści wyczytanych z internetu

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zaczniemy ?

Zaczynamy, choć ja już zaczęłam.  Ten blog to moje miejsce, gdzie będę się dzielić swoją historią i procesem zmian w moim życiu.  Zmiany się dzieją, małymi kroczkami idę do przodu. Chciałabym też dzielić się sposobami na problemy i stany emocjonalne. Bardzo ciężkie tematy przeplatane lekkimi o stylu życia, który dopiero tworzę. Jak ? Samodzielnie, świadomie, odważnie... Podzielę się tym czego sama szukałam przez ostatnie lata i wciąż szukam. Bo to jest proces długi, bolesny, emocjonalny i jeszcze nie jest tak jakbym chciała by było. Ale zaczęłam, zaczęłam, zaczęłam (tysięczny raz) zaczęłam...Każdego dnia poszerzam swoją świadomość, wiedzę, ćwiczę samodyscyplinę, umysł i ciało.  Dlaczego ? Bo chcę. Po co ? Bo tego potrzebuję. Teraz czuję, że jest to ten moment. Inspiruję się "ludźmi internetu", próbuję różne metody i wybieram co z nich najlepsze dla mnie. Od podstaw - jestem ważna, znam siebie i swoje emocje, buduję asertywność i pewność siebie, jestem spokojna ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

A Ty jak się czujesz?

Tytuł jest przewrotny. Nawiązuje do mojego miejsca zamieszkania. Ktokolwiek uczył się języka angielskiego w szkole wie, że brytyjskie przywitanie: How are you ? jest wynikiem wychowania, kultury tego kraju. Po tylu latach już nie zwracam na to uwagi (tak jak na darling, honey od obcej osoby:). Jednak przez długi czas każdego dnia musiałam zmierzyć się z tym pytaniem...Odpowiedź padała I'm fine...Ale w środku rozpadałam się na kawałki. W środku wszystko we mnie krzyczało, nie jest ok i nie pytaj. Poszło to dalej, gdy w poniedziałek wiedziałam, że padnie pytanie jak Twój weekend już w głowie układałam odpowiedź (zazwyczaj opartą nie na tym co robiłam tylko na tym co ugotowałam) przecież nie mogłam powiedzieć, że cały weekend walczyłam o przetrwanie. Że jest tak źle, że nie mogłam się podnieść z łóżka, wstałam tylko dla syna nakarmiłam pobawiłam się, ale nie byłam obecna, moja dusza umierała... Sama bałam się zadać sobie to pytanie. Jak innym nie zależało to po co ja mam się tym zaj...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej